De Heimelijke Verwisseling van Oekraïne: de Valstrik van het Bewustzijn

“Wij, gewone Oekraïners, hadden geen invloed op het Sovjet imperium monster. Het valse communistische idee kwam niet bij ons vandaan, wij zijn ermee opgescheept door de terreur van de antinationale USSR…”

ursr_flagDe Sovjettijd was voor Oekraïne een soort burgeroorlog. Een oorlog waarin iedereen werd uitgeroeid die zich iets kon herinneren. De officiële lezing van de geschiedenis werd aangepast. De mensen waren bang om openlijk over zichzelf en over het lot van hun familieleden en ouders te praten.

Foto’s van het gezin werden vernietigd, zelfs de namen van familieleden werden verzwegen opdat, God verhoede het, niemand niets nergens zou horen. Onder deze omstandigheden van censuur op herinneringen groeide een nieuwe generatie op die niet beter wist dan dat deze situatie normaal was.

“Als je de vijand wilt overwinnen, voed dan zijn kinderen op”, zo luidt een volkswijsheid. Op deze manier werd van buitenaf zelfcensuur gestimuleerd met als doel het imperium te dienen. Een dergelijke “absoluut nieuwe maatschappij” werd gedeeltelijk ingevoerd.

Het feit dat het Oekraïens voor de helft van de Oekraïners niet hun moedertaal is en dat het voor veel generaties een vreemde taal is, is het gevolg van de Sovjetoverheersing.

Mea culpa

De uitzichtloosheid en het provincialisme in het Oekraïense leven spoorde diegene met ambitie en talent aan om zich binnen de metropool te begeven. Hun talenten werden juist gebruikt voor het imperium. Als voorbeeld, tot op heden weet de wereld niet dat de barokcomponisten Berezovski en Bortnjanski Oekraïners waren.

Zij kregen de nationaliteit van de Staat waarin zij woonden en zodoende worden ze als Russen beschouwd. Zoals ook het geval was in de situatie van de sporters die de USSR vertegenwoordigden bij internationale sportevenementen: volgens de westerse naslagwerken is hun nationaliteit: “Russian”.

De collaboratie maakte dat veel Oekraïners zich niet los konden maken van het imperium. Dit is altijd inherent aan Oekraïners geweest: van Bezborodko en Gogol tot Chroesjtsjov en Ivasjko of tot de huidige Bortko. Het imperium zette zich vast in het lichaam van veel Oekraïners en het zich hiervan losmaken, zou neer komen op zelfverloochening.

En dan is er ook nog het punt dat miljoenen Oekraïners juist in de USSR geboren zijn aangezien er toen geen onafhankelijk Oekraïne bestond, ze hadden hier geen keus in. Ze hadden er geen besef van dat er een andere realiteit bestond.

Het dagelijks leven heeft zo zijn beloop en in de Sovjettijd waren er genoeg lichte bladzijden.
Een min of meer geregelde kindertijd, verbetering van de dagelijkse omstandigheden en een eigen cultureel en sociaal leven.

De mensen konden niet in een volledig valse context leven, daarom waren er ook oprechte en
succesvolle ondernemingen waarvan het succes door het systeem aan zichzelf werd toegedicht.

Er was ook alternatief potentieel (dan wel vrij door de hele Unie reizen, dan wel unieke voorraden voor de wetenschappelijke oorlogsindustrie of de indrukwekkende macht van het Sovjet leger) wat vandaag aan de dag niet meer van toepassing is.

Ook waren er rechtvaardig te verkrijgen onderscheidingen met een propagandistische setting waarop communistische symbolen. Op deze manier werd het menselijke met het propagandistische verweven en op die manier maakte de USSR het voor elke burger een persoonlijke zaak.

Quo vadis?

Welke uitweg is er? De persoonlijke eer, de arbeidzaamheid en het talent van de gewone mens moest afgescheiden worden van het kwaad van het imperium. Want deze mensen zouden zich onder elk ander systeem net zo gedragen en eerlijk en waardig hun verplichtingen nakomen ten aanzien van hun ouders, kameraden, zakelijke contacten en medeburgers.

Immers, hun eerlijke bezigheden zouden niet in het zelfde rijtje thuis mogen horen als de hongersnood van de jaren 30, de Goelag in de jaren 50 en Afghanistan en Tsjernobyl in de 80-iger jaren, toch?

Er is geen uitweg voor de verwoede voorstanders van de USSR, de slachtoffers van de propaganda of bij de uitvoerders van de Sovjetpolitiek: de “rode directeuren” en de topfunctionarissen van de partij, voor diegene voor wie de USSR in feite een paradijs was. Zij zullen ten ondergaan gelijk met de herinnering aan het systeem. Het Sovjetpatriottisme wacht het lot van de Habsburgers of het keizerrijk, dit is al tot geschiedenis verworden.

Een systeem kan niet “voor de helft misdadig” zijn. Maar men moet niet samen met de verwerping van zijn misdaden “het kind met het badwater weggooien”. Net zo goed als dat het woord “Duitser” niet gelijk staat aan het woord “fascist”.

In het nazistische Duitsland woonden duizenden volledig normale mensen die het nazisme niet aanhingen, die zich eerlijk met hun eigen zaken bezig hielden – brood bakten, land bewerkten, kleding naaiden, handel dreven, boeken schreven of kinderen les gaven. En deze integere mensen waren niet meegaand met het systeem van Hitler, maar het systeem was voor hen ook geen veroordeling.

Wij, gewone Oekraïners, hadden geen invloed op het Sovjet imperium monster. Het valse communistische idee kwam niet bij ons vandaan, wij zijn ermee opgescheept door de terreur van de antinationale USSR. Niemand heeft ons de keus gelaten. Juist daarom had de overheersing op de eerste plaats een geestelijke betekenis en pas op de tweede plaats een materiele.

De betrokkenheid van Oekraïners bij de koloniale regering en enkele centrale organen van het imperium is geen reden om de Socialistische Sovjetrepubliek Oekraïne “Oekraïne” te noemen.

Alles dat hierin Oekraïens was, ging daardoor eerder tegen het regime in. Maar, let op, niemand spreekt over de Socialistische Sovjetrepubliek Oekraïne. Zij was nog veel valser dan andere Sovjet mythes. Als symbolische postsovjet herinnering bestaat zij gewoon niet.
Men spreekt uitsluitend over de USSR.

Wij moeten de Socialistische Sovjetrepubliek Oekraïne erkennen als een vals vaderlijk erfdeel dat ons heimelijk werd verwisseld voor ons echte vaderlijk erfdeel te weten het onafhankelijk Oekraïne. Deze “halve waarheid” de Socialistische Sovjetrepubliek Oekraïne vormt in feite de meest ideale leugen.

Heden ten dage is er de Oekraïense Staat. Ondanks zijn Sovjeterfenis, die nog niet volledig uit de geschiedenis is verdwenen, in de toekomst is dat in feite een vrije Staat, bevrijd van zijn kolonisatie verleden.

16.07.2007, Ostap Kryvdyk, politicoloog en activist, voor УП (krant “De Oekraïense Waarheid”)
http://www.pravda.com.ua/